Y Sgrech.
Gan P.B. Phillips

Dringwch ysgol yn syml, cam wrth gam.

I mewn trwy'r ffenestr agored a chymryd y llun o'r man lle'r oedd yn hongian.

 

Yn ôl y ffordd y deuthum, ac i lawr at y car.

Dim angen rhuthro, dim angen gyrru mor bell â hynny.

 

Chwe blynedd ynghynt, gwnes i'r un lladrad yn union, o'r un amgueddfa yn Oslo.

Yr un diffyg cloeon, larymau a gwarchodwyr diogelwch, ni welais i nhw erioed.

 

Heddlu Norwy, methu â dod o hyd i mi; mor llac, ymhell y tu hwnt i jôc.

Dim ymennydd troseddol, dim ond dyn sydd ychydig yn wallgof ac ychydig yn dlawd.

 

Er bod y llun wedi'i hongian yn fy fflat, yr heddlu a anfonasant, nid y gorau.

Yn y diwedd ni allwn ei werthu, ei gario o dan fy mraich a rhoi fy hun i'r ddalfa.

 

Mae'r Scream yn werth cant a thrigain miliwn o ddoleri, neu felly maen nhw'n dweud.

I mi, mae'n edrych fel y teimlais i, bob dydd.

 

Roeddwn i'n ddrygionus, yna'n bêl-droediwr ifanc, cyn bod yn leidr, yn core célèbre.

Ond yn y pen draw fe'm lleihawyd i ddwyn pâr od o sanau, dim ond pleb cyffredin.

 

Yn 57 oed yn unig, i'r nefoedd yr af, gobeithio y cyfarfyddaf â'm harwr Edvard Munch.

Gobeithio bod ganddo frechdanau, rwy'n llwglyd, gan i mi farw ychydig cyn cinio.

​