An Scréach.
Le P.B. Phillips

Díreach dreap an dréimire, céim ar chéim.

Isteach tríd an bhfuinneog oscailte agus tóg an pictiúr ón áit a raibh sé ar crochadh.

 

Ar ais an bealach a tháinig mé, agus síos go dtí an carr.

Ní gá deifir a dhéanamh, ní gá tiomáint chomh fada sin.

 

Sé bliana roimhe sin, rinne mé an robáil chéanna go díreach, ón músaem céanna in Osló.

An easpa céanna glas, aláraim agus gardaí slándála, ní fhaca mé riamh iad.

 

Fórsa póilíní na hIorua, theip orthu mé a aimsiú; chomh bog sin, i bhfad thar a bheith greannmhar.

Ní máistir coiriúil mé, ach fear atá beagán craiceáilte agus beagán briste.

 

Cé go raibh an pictiúr ar crochadh i mo árasán, na póilíní a chuir siad, ní iad na cinn is fearr.

Sa deireadh níorbh fhéidir liom é a dhíol, d'iompair mé faoi mo lámh é agus ghéill mé mé féin le haghaidh gabhála.

 

Is fiú céad seasca milliún dollar an Scream, nó mar sin a deir siad.

Domsa, breathnaíonn sé díreach cosúil leis an gcaoi a mhothaigh mé, gach lá.

 

Ba scallywag mé, ansin peileadóir óg, sula raibh mé i mo ghadaí, i mo chroí celebre.

Ach sa deireadh laghdaíodh mé go dtí péire stocaí corr a ghoid, díreach gnáth-pleb.

 

Ag díreach 57, ag imeacht go neamh dom, tá súil agam go gcasfaidh mé le mo laoch Edvard Munch.

Tá súil agam go bhfuil ceapairí aige, tá ocras orm, mar fuair mé bás díreach roimh lón.

​