Amhrán Isaac Penhellen.
Le P.B. Phillips

Tharraing Isaac feadóg ébanóite amach as mála veilbhit agus thosaigh sé ag seinm fonn i gcuimhne.

Don bhfonn sin, chan sé:

​

‘Éist le mo scéal, faoi chailín agus a leannán teipthe’

‘Líon isteach na focail, don bhfonn seo a mbeidh aithne agat air go luath’…

​

‘Ba chailín deas í, iníon an tSagairt’

‘Ba raiceaire é, d’ól sé níos mó ná mar a’ [chanamar go léir] … ‘D’FHEIDHFEADH SÉ.’

​

‘A gúna agus a fo-éadaí ag séideadh sa ghaoth’

‘Thug an leannán cuairt ar an striapach, agus ansin go minic’ …. ‘PEACAIGH SÉ.’

​

‘Oíche amháin tháinig sé ag cnagadh, tar éis don teach ósta a bheith dúnta’

‘Dúirt an cailín cuir do rud ar shiúl, níl mé i mo’…. ‘STRIAFACH.’

​

​

‘Dúirt an leannán, féach mar a theastaíonn tú uaim, téimis a luí’

‘Dúirt an cailín, níl aon dúil agat mé a shásamh, mar sin cuir an rud beag sin’…. ‘AR SHIÚL.’

​

‘Tháinig an Fear Faire chun tarrthála don Chailín, nuair a rinne an Leannán iarracht a thóin a scríobadh’

‘Chiceáil an Fear Faire an Leannán go crua agus go minic, agus chaith sé isteach i’…. ‘DITSEACH é.’

​

‘Is Fear Faire domsa é, a dúirt an Cailín, Tá gach rud cumhachtach, agus ina áit chuí’

‘Anois tar isteach cois mo thine, agus suífidh mé ar do’…. ‘ÉADAN.’

​