An Sgreamh.
Le P.B. Phillips

Dìreach streap an fhàradh, ceum air cheum.

A-steach tron uinneag fhosgailte agus thoir an dealbh às an àite far an robh e crochte.

 

Air ais an t-slighe a thàinig mi, agus sìos chun a' chàir.

Chan eil feum air cabhag, chan eil feum air dràibheadh cho fada sin.

 

Sia bliadhna roimhe sin, rinn mi an aon mhèirle, bhon aon taigh-tasgaidh ann an Oslo.

An aon dìth ghlasan, innealan-rabhaidh agus geàrdan tèarainteachd, cha do chunnaic mi iad a-riamh.

 

Feachd poileis Nirribhidh, cha do lorg iad mi; cho leisg, fada nas miosa na fealla-dhà.

Chan e eucorach sgoilear, dìreach duine a tha beagan seòlta agus beagan briste.

 

Ged a bha an dealbh crochte anns an àros agam, na poileis a chuir iad, chan e an fheadhainn as fheàrr.

Aig a' cheann thall cha b' urrainn dhomh a reic, ghiùlain mi fo mo ghàirdean e agus thug mi mi fhìn seachad airson mo chur an grèim.

 

Ceud is trì fichead millean dolar as fhiach an Scream, no mar sin a chanas iad.

Dhòmhsa, tha e dìreach a' coimhead coltach ri mar a bha mi a' faireachdainn, gach latha.

 

Bha mi nam ghille-spòrs, an uairsin nam chluicheadair ball-coise òg, mus robh mi nam mhèirleach, na chùis ainmeil.

Ach aig a' cheann thall chaidh mo lùghdachadh gu bhith a' goid paidhir stocainnean, dìreach duine àbhaisteach.

 

Aig dìreach 57, a-mach gu nèamh a thèid mi, tha mi an dòchas gun coinnich mi ris an gaisgeach agam Edvard Munch.

Tha mi an dòchas gu bheil ceapairean aige, tha acras orm, oir bhàsaich mi dìreach ro lòn.

​