Mynd 4
Fólkvangr – Völlur Freyju. Brot úr The She of We.
Eftir P.B. Phillips
Völlur Freyju
Blóm himins lýsa kletta, í fjöllum norrænna manna.
Litlir kaupförin gára vatnið, skilja eftir bergmál ferðar sinnar.
Freyja ofan á firðinum, á meðan veturinn hvílir djúpt.
Með auga trausts arnar, hún svipast um frá fjarlægri dvala.
Í hógværum kofa, vafin teppum, hírandi við eldinn.
Einmana sál sendir bæn, til hennar sem hærra stendur.
*
„Gyðja eilífs lífs, sem gengur um háa velli ofar.“
„Vinsamlegast stígðu niður að strönd og skilaðu mér ást okkar.“
„Hún hvílir í grafnu heimili, falin fyrir gusti norðanvindanna.“
„Ég bið þig að veita mér, blíða gleði fortíðar okkar.“
„Þegar sólin rís hærra, endurfædd úr suðlægum löndum.“
„Ætíð mun ég heilsa þér, með lofi og fornum rímum.“
*
Lífið hefur sína endalausu hringrás, drifin áfram af ást framtíðar fortíðar.
Dagur fylgir alltaf nótt, hinn fyrsti skal vera hinn síðasti.
Allir vita að stjörnurnar snúast, og tíminn mun taka sinn toll.
Trúin leyfir þeim sem aðskilin eru, drauminn um að vera heil.
Freyja mun svífa niður fjallið, þegar vorið kemur.
Aðeins þegar hún gerir það, munu brottfarar sálir sameinast, vera saman; eitt.
*
Elizabeth Blake (Edgeworth Bess) árið 1698.
Úr skáldsögunni: The She of We.