Doris Stickleback.
Eftir P.B. Phillips

Doris Stickleback sat í venjulegum hægindastól

„Ó, þetta er betra, fannst eins og ég hefði farið tvisvar hringinn,“

Hún þurfti bara andartak til að ná andanum aftur.

 

Dagurinn var mikið eins og gærdagurinn, einhæfnin nagaði

og hafði gert í mánuði, og mánuði, og mánuði áður.

Doris var niðurbrotin, öldruð og óbærilega fátæk.

 

Enginn skrifaði, bankaði upp á eða hringdi í símann

Sérhver máltíð sú sama, alltaf borðuð ein,

Doris hafði efni á annað hvort mat eða hita, svo hún fraus í bein.

 

Til félagsskapar dundi fréttirnar áfram í sjónvarpinu sem enginn horfði á,

Til huggunar hvíldi heitavatnsflaska á kviðnum hennar

Á fótunum á henni var ástkært teppi, dálítið trosnað og dálítið illa lyktandi.

 

Í skjóli dvalarheimilis eyddi Doris síðustu nóttum sínum og dögum,

Að komast í þvottahúsið gerði kæru Doris ruglaða og hálf ringlaða.

„Sunset home“ var eins og kanínubyggð; kærleikslaust, gleðisnautt, óreglulegt völundarhús.

 

Þegar sveitarfélagið flutti Doris inn, tóku þau köttinn hennar

Þau leyfðu ekki slíka huggulega skepnu í hrörlegu íbúðinni sinni

Hún mótmælti harðlega, en forstöðumaðurinn sagði „Reglur!“ og þar með var það búið.

 

Hún horfði út í fjarskann, eina útsýnið hennar var ruslatunnurnar

Hún fór með eitt af uppáhaldsljóðunum sínum og söng einn af uppáhaldssálmunum sínum

Svo íhugaði hún alla fortíð sína; dásamlegar, dásamlegar syndir.

 

Í æsku og á miðjum aldri hafði hún lifað lífinu sínu

Hún vann hörðum höndum, var hamingjusöm, ekki of mikil vandræði, ekki of mikil átök

Hún svaf hjá yfirmanni sínum og eitt gleðilegt sinn, svaf hún hjá konunni hans.

 

Nú hafði tíminn skemmt lungun hennar og marið hjartað

Í hvert sinn sem hún stóð upp, gaf hún frá sér undarlegt hljóð og rak óviljandi við

Doris ákvað að líklega væri nú góður tími til að kveðja.

 

Hún slökkti á öllum raftækjum, tók klær úr innstungum

Pakkaði inn lítilli gjöf fyrir frænku sína, fyllti svo út póstmiðana

 Að lokum gaf hún gullfisknum og tók gamla vasaklúta úr vösum peysunnar.

 

Hún lokaði þreyttum augunum í hinsta sinn

Hún gleypti allar svefntöflurnar með sopa af rauðvíni frá Tesco.

 

Doris rak upp andvörp og hneig aftur í stólinn sinn,

Stóldúkurinn rann til og huldi hluta af andliti hennar og hluta af hárinu.

 

Þeir komu í líkbíl og keyrðu aftur fyrir.

Stungu í vasa sína verðmætum hennar, settu svo líkið í poka

Og það var endirinn á ljúfu, kæru Doris Stickleback.

​