Hús músarinnar.
Eftir P.B. Phillips

Það var einu sinni mús

sem bjó í húsi.

Með veggi úr mold

og þak úr torfi.

Sem dreymdi um heimili

á forsetasvæðinu.

Höll, úr gulli, silfri og eir

ekki leðjuloft þakið grasi.

Og hún vildi gólfhita líka.

 

Svo hún sparaði og þrælaði

hún afþakkaði öll frí.

​

Vann þar til lappirnar voru orðnar rauðar.

Og þótt hún reyndi,

náði sólin henni aldrei í rúminu.

Hún var á fótum með lörkunum

bjartur neisti iðnaðarins.

Þar til peningarnir hrúguðust upp í bankanum.

​

Nú var hún tilbúin

ákvörðun hennar var föst.

Að finna fallegt útsýni

hún lét ekki tækifæri fram hjá sér fara.

Að finna sinn mikla sal

án nokkurra leka.

Staðsett í landslagi, hæft guðunum.

 

Hús, hundahús, hesthús

öll með samsvarandi gafli.

Mílulöng heimreið,

og hlið 20 fet á breidd.

Bílskúrar fyrir 10 bíla

staður sem keppir við Rússakeisara.

Stærsta af stóru sveitasetrunum.

 

Húsgögnin yrðu Hepplewhite

veggfóður glæsilegt og bjart.

Salir af skrautlegri gotneskri tign

gyllt rókokó-skraut, sem skyggir jafnvel á Bambrough.

Garðar eftir Capability Brown myndu eyða hverri hrukkun,

hjá gestum úr bænum.

 

Hertogar, jarlar og barónar

myndu mæta með fiðlur, flautur og klarínet.

Til að borða og dansa alla nóttina

undir ljósi kristalsljósakróna.

Glamúr og gleði

frá hápresti til leikmanna.

Partýin yrðu umræðuefni ríkisins.

 

Þegar tími var kominn til að fara

engin kona í taftkjól,

myndi vilja fara fyrir dögun

eins og einmana peð drottningar.

Einu sinni stoltir ungir menn

myndu fara eins og gamlar endur.

Auðlegðin myndi blása þá af fótum.

 

Þetta var draumur músarinnar

sál hennar, áætlun hennar.

En hlutirnir fara ekki alltaf eins og þú vilt.

Hlutirnir tóku stefnu

eins og við munum brátt læra.

Í 40 löng ár hafði hún unnið, sparað og stritað.

En á einum degi var allt eyðilagt.

 

Tímasetningin hefði ekki getað verið verri.

Hún fjárfesti öllum sparnaði sínum sama dag,

Suðurhafskúlan sprakk.

 

Gömul núna, einmana, heilsan öll farin.

Læknar reyndu allt sem þeir gátu

en blóðið flæddi ekki eins og það átti að gera.

Músin hafði hunsað gleðina í lífinu,

enginn tími fyrir vini, börn eða maka.

Hún áttaði sig of seint

á því að örlögin voru förunautur hennar.

Hroki var hræðilegur húsbóndi.

 

 

Aldrei hafði hún grínast, sungið eða lært að daðra.

Hún gaf frá sér sitt síðasta einmana andardrátt,

frá kodda úr mold.

Í heimili úr mold

og þaki úr torfi.

Þetta var HENNAR heimili.

Ekki á forsetasvæðinu.

Engin höll úr gulli, silfri og eir

bara hola með leðjulofti,

öll þakin grasi.

Og enginn gólfhiti líka.

​

​