Slinker
Eftir P.B. Phillips

Rekinn burt – Hrekkjavökurím

​

Myrkur og rakt er þar sem Slinker, læddist.

Undir heimilum þeirra, falinn, öruggur og fúll.

 

Hér gat hann fylgst með, algjörlega óséður

Hvar fólk var, og hvar það hafði verið.

 

Þorpsbúarnir, fyrir óralöngu

Röku hann burt, og fengu hann til að gráta.

 

Slinker leit ekki út, eins og þeir hefðu óskað

Andlit hans afmyndað, eyrun öll skökk.

 

Jafnvel foreldrar hans, afneituðu syni sínum

Spurðir hvort þau ættu börn, sögðu þau 'Nei. Engin'.

 

Aðeins níu ára gamall, var honum vísað frá heimili sínu

Skilinn eftir í skóginum, vítt og breitt flakkaði hann.

 

Hættur og erfiðleikar, kuldi og ótti

Hann faldi sig fyrir birnum að degi, og úlfum að nóttu.

 

Skar út tilveru úr; viði, grasi, á og steini

Hann söng fyrir sólina, grét við tunglið, gleymdur, einn.

 

Hann lifði umfram sinn tíma, öld fram af öld

Hjarta hans var frjálst, en hugur hans í búri.

 

Einmanaleiki gerir eitthvað, sem aðrar kvalir geta ekki

Hann nagar sálina, og ástina eyðir hann.

 

En ekki Slinker, hann var elskaður af guðunum

Þeir fóru að vaka yfir honum, og studdu hans málstað.

 

Sólin færist alltaf til hægri, siðmenningar komu og fóru

Þeir sem fyrirlitu hann, nú ryk, algjörlega uppurnir.

 

Borgir komu í stað; sléttu, skógar og mýrar

Tært vatn varð brúnt, hreint loft varð að mengun.

 

Villta heimili hans algjörlega horfið, hann flutti í ræsin þeirra

Fæddur af rusli þeirra, vökvaður af súru regni.

 

Fólk óttaðist hann alltaf, og barði hann með prikum

Við ættum að líta í spegilinn, við fíflin okkar. 

​