Hið mikla gjá.
Eftir P.B. Phillips

Hún sá hann, norðan við teinana.

Hann sá hana, sunnan við teinana.

Þau sögðu við hana: „Hann er ekki góður, ríka fólkið og þeirra vondu, bölvuðu ásýnd.“

Þau sögðu við hann: „Hún er ekki góð, fátæka fólkið eru allt saman vondir, bölvaðir þjófar.“

Á hverjum degi, í rigningu eða sólskini, rétt þegar sólin var að setjast.

Hann fór austur, hún fór vestur, við járnbrautarteinana hittust þau alltaf.

Hún stoppaði og starði í fallegu augun hans.

Hann dvaldi lengi, vildi ekki segja sín fyrstu eða síðustu bless.

Stolin augnablik, sem hún og hann urðu að fela að eilífu.

Stolin augnablik saman, yfir hið mikla gjá.

Vetur eftir sumar, engin breyting, engin von um gleði.

Ár eftir ár, léku þau sinn litla leik óumbeðinnar sorgar.

Engin snerting, aldrei ástúðlegur koss.

Engin breyting á frú og herra frá herra og ungfrú.

Í þrjátíu ár, í rigningu eða sólskini, rétt þegar sólin var að setjast.

Hann fór austur, hún fór vestur, við járnbrautarteinana hittust þau hljóðlega.

Þau sögðu við hana: „Hann er ekki góður, hvíta fólkið og þeirra vondu, bölvuðu ásýnd.“

Þau sögðu við hann: „Hún er ekki góð, svarta fólkið eru allt saman vondir, bölvaðir þjófar.“

Síðasti dagur þess heita sumars árið 1905.

Var síðasti dagurinn sem hún sá fallegu augun hans lifandi.

Hjartaáfall geisaði og tók hans sorglega litla líf.

Þráfullt hjarta hans loks brostið, án hennar, sem hans fallegu eiginkonu.

Þegar sólin settist, nákvæmlega ári síðar.

Við járnbrautarteinana tók hún inn pillur og skolaði sínu sorglega litla lífi í burtu.

Henni og honum var ekki leyft að fara yfir hið mikla gjá.

Jafnvel þótt það væru aðeins 4 fet, 8 og 1/2 tomma á breidd.