Brot úr prósa úr:
A Crimson Moon.
Eftir P.B. Phillips

Flestir íbúar Cornwall búa í þorpum sem kúra við ströndina. Bústaðir þeirra eru faldir í gjám og vogum sem öldurnar hafa nagað. Innanlandsleið mín lá í gegnum þorpin Gwennap og Lanner. Mér fannst ég, ásamt síðustu vorblómum vorstjörnunnar, hafa allt hertogadæmið út af fyrir mig.

​

Hálendið vestur frá Devoran til Cambourne er gróft, dramatískt, krefjandi, en djúpt og fornt að fegurð. Kastalinn við Carn Brea passar fullkomlega við útlit og tilfinningu landsins; turn heilags Mikaels virðist vaxa upp úr klettinum sem hann er byggður á. Slóðarnir sem liggja yfir hásléttuna hlykkjast í gegnum veðraða gorse-runna. Það var of snemma á árinu til þess að lyngblómin gætu málað heiðina fjólubláa; jafnvel veggjablómin leyndust. Ég held ég hafi ekki séð eitt einasta tré allan daginn; svo sannarlega ekki eitt sem náði yfir höfuðhæð.

​

Þessi vestasti oddi Cornwall hefur verið örvaroddur sem skerptur hefur verið af milljón ára vestanvindi. Zephyrus blæs stöðugt yfir Atlantshafið, án þess að nokkuð stöðvi hann í þúsundir mílna. Ekkert, fyrr en hann og öldur hans skella af fullum krafti á serpentínuklettum The Lizard.

​

​