Fogou-hellirinn situr hvorki ofan á né undir, heldur er hann hreiðraður í landinu.

Skriðu fyrst, nú ertu öruggur, taktu í viljuga hönd mína.

 

Kertisvaxið drýpur ljós, sýnir skugga og andlit þitt.

Enginn logi hefur verið skapaður sem getur nokkurn tíma lýst upp þennan stað.

 

Kornverskir guðir eru nærri, við hneigjum okkur auðmjúklega fyrir þeim.

Hvíslum varlega að hverjum öðrum, og biðjum til Drottins.

 

Örugg frá vetrarstormi, úrhellisrigningu og hvassviðri.

Vafin í hlý skinn, bæði nakin.

 

Kyssum burt illa anda, strjúkum burt álfa og vætti.

Hvísl ástarinnar dvelur, í tímalausri manngerðri nótt.

 

Við komum til að blessa brúðkaup okkar, upphaf hjónabandsins.

Tölum við hinn heiminn, fjarri hversdagslegum deilum.

 

Tólkertið lognaðist út og skildi okkur eftir nakin í myrkrinu.

Mild snerting til að kveikja á ný, heilagan neista elskenda.

 

Allur vetrarstormurinn sem gat safnast saman, dundi yfir landið.

Við tókum ekki eftir því, bara ein sál hönd í hönd.

 

Fogou-hellirinn okkar byggður af hinum fornu, skjól frá gapandi kjafti.

Við inni í helli elskenda okkar, staðsettur meðal granít-tinda.

 

Mars árið 1698. Þín hún af okkur.

​