Draugurinn þeirra á aðfangadag

​

 

Fjarlægur kirkjuturn, í hrímkaldri nótt

Forn skógur, í tímans rás hljótt.

 

Á hverju ári draumur, himnesk sending

Löngun til að fljúga, sitja kyrr og hlusta á hljóðin.

 

Rauðbrjóstur sest, á mosavaxinn hliðstólpa

Hún bíður eftir gestinum, á aðfangadagskvöldi.

 

Reykjarslæða, steig upp úr strompinum

Svínasteik í ofni, á bakkanum.

 

Kristþyrnir og mistilteinn, prýða dyrastafinn.

Vafinn með bergfléttu, og ilmandi rósmarínlaufum.

 

Í skuggalegum sal, ullarteppi og opinn eldur

Með útskorinni arinhillu úr steini, til að hækka kertalogann.

 

Hægindastóll og fótaskemill, settir til hægri

Tilbúnir fyrir bókina, og koníakið í kvöldkyrrðinni.

 

Húsið er hljótt, nema brak í appelsínugulum glóðum

Silfurlituð skuggamynd, og hlátur fullur af ást.

 

Hvíslað úr fortíð, hátt, hátt, ofan úr

Ljúf minning, um líf, og ást.

 

Týndur í logunum, og djúpt í sorg sinni

Hann gæti fundið smá frið, þegar dagur rís á morgun.

 

En í kvöld eru liðin tíu ár, upp á dag

Síðan hans elskulega Roesia, lést hljóðlega.

 

Hún var hjarta hans, hún var eiginkona hans

Fyllti sál hans, fyllti allt hans líf.

 

Með kinka kolli til myndarinnar sem hann dýrkar

Hann skröltir að dyrunum, með bogið bak.

 

Áratugur af hjartasorg, sem hann hefur deilt með kæra Rauðbrjósti

Litli fuglinn hlustar, með höfuðið á iði.

 

Til að þakka litla Rauðbrjósti, fyrir árlega hlustun

Cecil opnar lófann, til að bjóða glitrandi beikonbita.

 

Þolinmóður fylgist Rauðbrjóstur með, eftir síðasta orðinu

Hún bíður þar til hún veit, að hann veit að hann hefur verið heyrður.

 

Úr gamla hendinni, goggar Rauðbrjóstur í hlýja bitann

Ein glæsileg hreyfing, til að sigra vetrarsveltinn.

 

Svört hurðin smellur, Cecil er kominn aftur í krókinn sinn

Aftur að eldinum, og uppáhaldsbókinni sinni.

 

Rauðbrjóstur með snöggri hreyfingu, á litlum brúnum vængjum

Rauðbrjósta engill, sest aftur og syngur.

 

Í myrkri kaldrar vetrarnætur

Draugurinn þeirra á aðfangadag, hefur séð um þau bæði.

​

​