Ópið.
Eftir P.B. Phillips

Klifraðu einfaldlega upp stigann, þrep fyrir þrep.

Inn um opinn gluggann og taktu myndina þar sem hún hékk.

 

Til baka sömu leið og ég kom, og niður að bílnum.

Engin þörf á að flýta sér, engin þörf á að keyra svo langt.

 

Sex árum fyrr gerði ég nákvæmlega sama ránið, frá sama Óslóarsafninu.

Sama skortur á lásum, viðvörunarkerfum og öryggisvörðum, ég sá þá aldrei.

 

Norska lögreglan tókst ekki að finna mig; svo slök, langt út fyrir grín.

Enginn glæpasnillingur, bara gaur sem er svolítið klikkaður og svolítið blankur.

 

Þótt ég hefði myndina hangandi í íbúðinni minni, voru löggurnar sem þeir sendu ekki þær bestu.

Að lokum gat ég ekki selt hana, bar hana undir handleggnum og gaf mig fram til handtöku.

 

Eitt hundrað og sextíu milljónir dollara er Ópið virði, eða svo segja þeir.

Fyrir mér lítur það bara út eins og mér leið, hvern einasta dag.

 

Ég var prakkari, svo ungur fótboltamaður, áður en ég varð þjófur, frægur glæpamaður.

En að lokum var ég kominn niður í að stela stökum sokkum, bara venjulegur hversdagslegur almúgamaður.

 

Aðeins 57 ára, fer ég til himna, vonandi hitti ég hetjuna mína Edvard Munch.

Ég vona að hann sé með samlokur, ég er svangur, þar sem ég dó rétt fyrir hádegismat.

​