Fólkvangr – Freyja’s Field. Een fragment uit The She of We.
Door P.B. Phillips

Freyja's Veld

 

Hemelse bloesem verlicht de rotsen, in de bergen van de Noormannen.

Kleine handelsbootjes rimpelen het meer, en laten echo's achter van hun koers.

​

Freyja bovenop het fjord, tijdens de diepe vakantie van de Winter.

Via het vertrouwde oog van de adelaar, overziet zij vanuit verre winterslaap.

​

In een bescheiden huisje, gewikkeld in dekens, ineengedoken bij het vuur.

Een eenzame ziel biedt een gebed aan, aan Haar die hoger is.

​

*

​

“Godin van het eeuwige leven, die wandelt in verheven velden daarboven.”

“Daal alstublieft af naar de oever en breng onze liefde bij mij terug.”

​

“Het ligt in een begraven huis, verborgen voor de stoot van de noordenwind.”

“Ik bid dat u schenkt, de tedere vreugde van ons verleden.”

​

“Wanneer de zon hoger rijst, herboren uit zuidelijke streken.”

“Altijd zal ik u begroeten, met lof en oude rijmen.”

​

*

​

Het leven heeft zijn eindeloze cyclus, gedreven door de liefde van de toekomstige verleden tijd.

De dag volgt altijd de nacht, de eerste zal de laatste zijn.

​

Iedereen weet dat de sterren draaien, en de tijd zijn tol zal eisen.

Geloof staat de gescheidenen toe, de droom om heel te zijn.

​

Freyja zal de berg afdalen, in de komende lente.

Pas als Zij dat doet, zullen vertrokken zielen herenigd worden, samen zijn; één.

​

*

​

Elizabeth Blake (Edgeworth Bess) A.D. 1698.

Uit de roman: The She of We.

​