Doris Stickleback.
Door P.B. Phillips
Doris Stickleback zat in de standaard oorfauteuil
‘Ohh dat is beter, voelde alsof ik twee keer de baan rond was geweest’,
Ze had gewoon even een moment nodig, om op adem te komen.
Vandaag was grotendeels hetzelfde als gisteren, de eentonigheid knaagde
en dat deed het al maanden, en maanden, en maanden lang.
Doris was verslagen, verouderd en meedogenloos arm.
Niemand schreef, kwam aankloppen, of belde op de telefoon
Elke maaltijd hetzelfde, altijd alleen gegeten,
Doris kon zich ofwel eten of verwarming veroorloven, dus ze verkleumde tot op het bot.
Voor gezelschap dreunde het nieuws door, op de onbekeken televisie,
Voor troost rustte een rode kruik op haar buik
Op haar benen een geliefde deken, een beetje gerafeld en een beetje muf.
In een verzorgingstehuis bracht Doris haar laatste nachten en dagen door,
Naar de wasruimte gaan liet lieve Doris, in verwarring en een soort roes achter.
'Sunset home' was een konijnenhol; een liefdeloos, vreugdeloos, onregelmatig doolhof.
Toen de gemeente Doris er liet intrekken, namen ze haar kat af
Ze stonden zo'n troostend wezen niet toe, in hun armoedige oude flat
Ze protesteerde zeer krachtig, maar de opzichter zei 'Beleid!' en dat was dat.
Kijkend in de verte, was haar enige uitzicht op de vuilnisbakken
Ze droeg een van haar favoriete gedichten voor en zong een van haar favoriete hymnes
Toen overpeinsde ze al haar verleden; prachtige, prachtige zonden.
In haar jeugd en middelbare leeftijd had ze haar leven geleefd
Hard werkend was ze gelukkig geweest, niet te veel problemen, niet te veel strijd
Ze had met haar baas geslapen en bij één vreugdevolle gelegenheid sliep ze met zijn vrouw.
Nu had de tijd haar longen beschadigd en haar hart gekneusd
Wanneer ze opstond, maakte ze een vreemd geluid en liet ze onvrijwillig een windje
Doris besloot, waarschijnlijk was dit nu een goed moment om te vertrekken.
Ze schakelde alle elektrische apparaten uit, trok stekkers uit stopcontacten
Pakte een klein cadeautje in voor haar nichtje, vulde toen de verzendformulieren in
Ten slotte voerde ze de goudvis en leegde oude zakdoekjes uit haar vestzakken.
Haar vermoeide ogen sluitend, voor de allerlaatste keer
Slikte ze alle slaappillen door, met een slok rode wijn van de Tesco.
Doris slaakte een zucht en zakte terug in haar stoel,
Het kleedje op de leuning gleed weg en bedekte een deel van haar gezicht en een deel van haar haar.
Ze kwamen in een lijkwagen en draaiden achterom.
Staken haar weinige kostbaarheden in hun zak, stopten toen haar lichaam in een zak
En dat was het einde, van de lieve, dierbare Doris Stickleback.