De fogou ligt niet op, of onder, maar is genesteld in het land.

Kruip jij eerst, nu veilig, houd mijn gewillige hand.

 

Kaarsvet druipt licht, toont schaduw en jouw gezicht.

Geen vlam is ooit gemaakt, die deze plek verlichten kan.

 

Cornish Goden aanwezig, wij buigen nederig voor hen.

Voorzichtig fluisteren we tot elk, en tot de Heer bidden we.

 

Veilig voor winterstorm, striemende regen en messcherpe wind.

Omhuld in warme vachten, beiden bloot van huid.

 

Kus kwade geesten weg, streel de Piskey-geest weg.

Fluistering van liefde blijft hangen, in tijdloze door mensen gemaakte nacht.

 

We kwamen om ons huwelijk te zegenen, het begin van ons getrouwde leven.

Communiceren met de andere wereld, ver van alledaagse strijd.

 

Talgkaars doofde en liet ons naakt in het donker.

Zachte aanraking om opnieuw aan te wakkeren, de heilige vonk van onze liefde.

 

Al het wintergeweld dat kon opsteken, stampte op het land.

Wij merkten het niet, slechts één ziel hand-in-hand.

 

Onze fogou gebouwd door de Ouden, een toevluchtsoord voor de muil.

Wij in onze geliefden-grot, gelegen tussen de granieten Tor.

 

Maart A.D. 1698. Jouw Zij van Ons.

​